"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. IV

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

10.
OHS 1956:
Wyeliminowanie modlitw mówiących o ofierze

MR 1952:
Modlitwa, "Orate, fratres, ut meum ac vestrum sacrificium..." jest odmawiana, jednakże bez zwyczajowej odpowiedzi.

Komentarz:
W ścisłym sensie nie ma w tym dniu Eucharystycznej ofiary, jednakże spożycie Ofiary jest istotną częścią ofiary. Jest to w pewnym sensie sakramentalna kontynuacja ofiary. Tradycja zawsze wspomina o ofierze w modlitwach połączonych ze spożyciem Hostii. Niektórzy członkowie komisji posunęli się do twierdzenia, że słowa "meum ac vestrum sacrificium"  (moją i waszą ofiarę") były totalnie nie na miejscu, gdyż wg nich nie mamy do czynienia z ofiarą, a jedynie z komunią. Tak więc zniesiono dawne modlitwy.

11.
OHS 1956:
Zniesiono umieszczanie cząstki konsekrowanej Hostii w kielichu, w winie.

MR 1952:
Cząstka konsekrowanej Hostii jest umieszczana w winie. Modlitwa przed spożyciem Najdroższej Krwi jest omijana.

Komentarz:
Umieszczenie cząstki konsekrowanej Hostii w niekonsekrowanym winie (ryt znany również w rycie Bizantyjskim) nie konsekruje wina, Kościół nigdy tak nie uważał. To połączenie symbolizuje (tym razem nie ma miejsca de facto) jedność Mistycznego Ciała w wietrzności, ostateczną przyczyną całego dzieła zbawienia, które nie jest niegodne wspomnienia w Wielki Piątek.

Kolejna zmiana powodowana pseudo-racjonalizmem, rzekomo usuwająca starożytne, bądź błędne zwyczaje.

12.
OHS 1956:
Zmiana godzin celebracji nabożeństwa, której efektem było powstanie pastoralnych i liturgicznych problemów.

MR 1952:
Liturgia i pobożność rozwinęły się na przestrzeni wieków, bez antagonizmów.

Komentarz:
W przeszłości pobożne zwyczaje rozwinęły się w zgodności z liturgią, np. nabożeństwo Tre Ore (Trzech godzin męki na krzyżu) mające miejsce od południa do 15.00. Po zmianie godzin celebracji liturgii Wielkiego Piątku, nabożeństwo ma miejsce wobec zakrytego krucyfiksu!

Jak widać reforma nie była "pastoralna", gdyż "reformatorzy" nie mieli realnego kontaktu z życiem parafii lub pobożnością wiernych. Toteż, nie poświęcili uwagi pobożnym zwyczajom, tudzież nabożeństwom.

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. III

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

7.
OHS 1956:
Bagatelizacja procesji Eucharystycznej.

MR 1952:
Najświętszy Sakrament powraca w uroczystej procesji, przyniesiony przez celebransa. Mając do czynienia z samym Bogiem, obecnym w Hostii, nie wysyła się podwładnego by przeniósł Go na ołtarz.

Komentarz:

Powrotna procesja z Ciałem Chrystusa ma charakter wręcz prywatny. Ciało Chrystusa zostaje uroczyście wyniesione, a powraca w znacznie mniej uroczysty sposób.

Diakon przynosi Naszego Pana, podczas, gdy kapłan siedzi na sedilli. Kapłan łaskawie powstaje, gdy Bóg zbliża się do ołtarza.

Nawet Jan XXIII, miał w tym wypadku dość wyczucia, i wbrew zmienionym rubrykom, celebrując liturgię w Santa Croce in Gerusalemme, osobiście udał się po Najświętszy Sakrament.

8.
OHS 1956:
Brak okadzenia konsekrowanej hostii.

MR 1952:
Hostia jest okadzana. Celebrans nie jest. Widoczne są znaki żałoby, ale nie dotyczą one Realnej Obecności!

Komentarz:
W Wielki Piątek ma miejsce mniejsza cześć wobec Boga, niż w inne dni!

9.
OHS 1956:
Wprowadzenie recytowania "Ojcze Nasz" przez lud.

MR 1952:
"Ojcze nasz" odmawiane przez kapłana.

Komentarz:
Wprowadzenie aktywnego uczestnictwa. "...prawdziwi aktorzy celebracji... Domagali się tego wierni, zwłaszcza ci bardziej dostrojeni do nowej duchowości... Komisja była wrażliwa na aspiracje Ludu Bożego".

Czy na pewno były to aspiracje całego Ludu Bożego, czy też grupki awangardowych postępowców? Czym była wtedy "nowa duchowość"? Teraz już wiemy...

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. II

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

4.

OHS 1956:
Nakrycie ołtarza nie jest umieszczone na ołtarzu od początku ceremonii. Na początku kapłan nosi tylko albę i stułę.

MR 1952:
Kapłan nosi czarne westymenta. Pada na twarz przed ołtarzem. W międzyczasie ministranci nakrywają nagi ołtarz prostym nakryciem.

Komentarz:
Mimo starożytności liturgii, potwierdzonej przez komisję dokonano zmian mających na celu rozdzielenie liturgii na dwie części, z których pierwsza zwała się "liturgią słowa".

5.
OHS 1956:
Nowa nazwa siódmej modlitwy "Pro unitate Ecclesiae" (O łączność Kościoła).

MR 1952:
Tekst jest taki sam jak w 1956, bez dwuznacznej nazwy "Pro unitate Ecclesiae". Jednoznacznie wyraża modlitwę o powrót heretyków i schizmatyków do Prawdy.

Komentarz:
Wprowadzono ideę Kościoła szukającego własnej, społecznej jedności, której jakoby nie posiadał. Katolicka Doktryna jednoznacznie stwierdza, że Kościołowi nie brak społecznej jedności w ziemskim zakresie. Heretycy i ci stojący poza Kościołem mają powrócić do Kościoła, do istniejącej jedności. Nie przynoszą Kościołowi jedności.

Reformatorzy chcieli również usunąć takie niewygodne zwroty jak "animas diabolica fraude deceptas" i "haeretica pravitate", mówiące o duszach oszukanych przed demona i usidlonych przez niegodziwość herezji. W wyniku walk wewnątrz komisji powstała hybryda - zachowano tradycyjny tekst, nadając mu nowy tytuł.

Później, za sprawa Bugniniego, tytuł modlitwy zmieniono na "O łączność Chrześcijan".

6.
OHS 1956:
Krzyż procesyjnie powraca z zakrystii.

MR 1952:
Krzyż na ołtarzu. Dotąd zakryty, zostaje odkryty.

Komentarz:
Tym razem krzyż powraca w liturgiczny sposób. Dotąd, jeżeli w liturgii miała miejsce uroczysta procesja "wyjścia", ma również miejsce uroczysta precesja "wejścia".

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. I

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952 

1.

OHS 1956:

Opracowano nazwę "Uroczysta Akcja Liturgiczna", jednoczesnie eliminując takie starożytne nazwy jak "Msza Uprzednio Poświęconych" oraz “Feria Sexta in Parasceve".

MR 1952:

Starożytne nazwy "Msza Uprzednio Poświęconych" oraz “Feria Sexta in Parasceve".

Komentarz:

Wyrażenie "Uprzednio Poświęconych" podkreślało fakt, że konsekracja miała miejsce  podczas wcześniejszej ceremonii. Komisja zdecydowała się zmienić zarówno nazwę starożytnego rytu, jak i sam ryt. Miało to być "przycięcie średniowieczne ekstrawagancji tak zwanej Mszy Uprzednio Poświęconych".

2.

OHS 1956:

Na ołtarzu brak zakrytego krzyża oraz świeczników.

MR 1952:

Krzyż pozostaje zakryty na obnażonym ołtarzu wraz ze świecznikami.

Komentarz:

Krzyż, zwłaszcza ten na ołtarzu, pozostawał zakryty tam, gdzie powinien stać, tj. na środki ołtarza, aż do uroczystego i publicznego odkrycia w Wielki Piątek, w dzień odkupieńczego triumfu Pasji.

Widać autorom reformy niezbyt podobał się krzyż ołtarzowy i zdecydowali się go usunąć. W nader wymowny sposób. Nie uroczyście, ale wrzuconego do jakiegoś pojemnika wraz z innymi elementami zdobiącego ołtarz Ewentualnie po nocy, w bliżej nieokreślony sposób.

W dzień, podczas, którego najważniejszy jest Krzyż, podczas, którego Krzyż, choć zakryty, powinien górować nad ołtarzem, tego dnia... Krzyża nie ma, jest nieobecny.

Przez piętnaście dni pozostaje zakryty na ołtarzu, więc publiczne odkrycie go jest absolutnie logiczne. Zamiast tego, krzyż powraca z zakrystii, tak jakby, został tam schowany nocą..

3.

OHS 1956:

Czytanie Ewangelii nie różni się od czytanie Pasji.

.

MR 1952:

Ewangelia jest czytana w inny sposób niż Pasja. Jednakże, w ten dzień żałoby, bez kadzidła i świec.

Komentarz:

Cały rozdział otrzymuje bardziej narracyjny tytuł: "Historia Pasji". Powody tej zmiany są nie jasne, zwłaszcza, że komisja była przeciwna analogicznym zmianom w liturgii Niedzieli Palmowej.

Czyżby chodziło o usprawiedliwienie zniesienia nazwy "Msza Uprzednio Poświęconych" oraz wszystkiego co ma odniesienie do Mszy?