Katolicyzm: Bursa

Bursa (worek, teka) jest trojaka: mszalna, wiatykowa i dla chorych.

Mszalna, czyli korporałowa (bursa corporalis) jest czworoboczną teczką, z trzech stron zamkniętą, z czwartej zaś otwartą, okrytą, przynajmniej z wierzchu, tąż samą materją jedwabną, z której jest ornat, z wnętrzem wyłożonym półjedwabną materją, albo białem, cienkim płótnem; spód jej jest z tejże materji, co i wierzch.Wielkość bursy zastosowaną być winna do rozmiarów korporału, zwyczajnie ma szerokość 18 ctm., długości tyleż. Na stronie wewnętrznej wyszyty jest krzyż lub obraz wyhaftowany; boki są obszyte galonem.

Wiatykowa - do noszenia Wiatyku ma przyszytą z obu końców tasiemkę białą, długą, jedwabną, na której możnaby bursę u szyi kapłana uwiesić. Kształt tej bursy może być zastosowany do kształtu naczynka z Wiatykiem.

Do Oleju św. dla chorych - ma być daleko mniejsza, ze spodem okrągłym, rozmiaru odpowiedniego do wielkości naczynia, w którem się mieści Olej św., a które na tym spodzie możnaby postawić. Spód ten ma być twardy. Tasiemka czy sznurek jedwabny dla zawieszania bursy na szyi ma też być przyszyty.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931 

Katolicyzm: Puryfikaterz

Puryfikaterz (purificatorium) - chusta płócienna, służąca do wycierania kielicha, palców i ust celebransa. Długi jest na 47 centm., szeroki na 20 centm.; może być nawet kwadratowy. Ma być z płótna czystego, trwałego. Z obu końców może być obszyty koronką lub obhaftowany, na środku może mieć krzyżyk mały wyszyty.

Puryfikaterz rozpościera się na kielichu w taki sposób, aby, będąc złożonym przez szerokość na dwa lub trzy części, cały kielich przykrywał, a końce jego z obydwóch stron kielicha na jednakową długość ku dołowi spadały.

Puryfikaterzy się nie poświęca.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: Palka

Palka (palla) - chusta płócienna kwadratowa podwójna, dla sztywności dobrze wykrochmalona, albo w środku tekturkę mająca. Używa się do pokrywania kielicha i pateny. 

Rozmiar jej zastosowany jest do pateny, na długość i szerokość. Na zewnątrz może być wyszyty krzyżyk lub haft odpowiedni symboliczny (imię Jezus, krzyż, pelikan), a brzegi obhaftowane lub obszyte koronką.

Palka winna być poświęconą, równie jak korporał. Gdyby przez roztargnienie użytą była palka niepoświęcona, już się jej nie poświęca.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931 

Katolicyzm: Korporał

Korporał (corporale) - chusta czy obrus płócienny, na którym w czasie mszy św. składa się hostia i kielich, a w cyborium puszka i monstrancja. Do niczego więcej nie może być używany.

Formę ma kwadratową; jest długi i szeroki na 52 centm.; zresztą wielkość może być zastosowaną do wielkości ołtarza, na którym korporał się rozkłada. Ma być z bardzo czystego cienkiego płótna i na stronę wewnętrzną gładko wyprasowany; na brzegach może być lekko obhaftowany lub wąziutką koronką obszyty; na części przedniej, na środku, na dwa palce od brzegu, może być wyhaftowany płasko mały krzyżyk. W tych miejscach, na które święte postacie są składane, nie może być żadnych haftów.

Korporał przed użyciem winien być poświęcony przez biskupa lub kapłana, który to może czynić. Gdyby przez nieuwagę użyty został korporał niepobłogosławiony, trzeba go, pomimo tego, poświęcić, gdyż użycie nie zastępuje poświęcenia.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: Welon kielichowy

Welon kielichowy z tejże samej materji jedwabnej uszyty, co ornat, do którego należy, i z podszewką jedwabną ma być tak wielki, aby przykrył dostatnio palkę i część przednią kielicha, więc około 48 centm. długości i tyleż szerokości. Na środku części przedniej zwykle wyszywany jest galonem krzyżyk, choć na to przepisu niema. Cały welon także obszyty jest z krajów wąskim galonem.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: Paramentyka

Paramentyką nazywamy opis szat i bielizny, w kulcie używanych. przepisy liturgiczne nie dozwalają używać szat, noszonych bezpośrednio przy ofierze mszy św., innych materii, jak tylko jedwabnych, złotych i srebrnych, które w wiekach średnich miały specjalne wzory, już podczas tkania wykonywane. Obok jedwabiu i brokat złotych i srebrnych tylko len i konopie, jako bielizna liturgiczna, mają zaszczyt bezpośredniego uczestniczenia w kulcie. (...) Do ozdoby szat liturgicznych służą haft i koronki. (...) Kościół przepisuje dla szat świętych 6 barw liturgicznych, które w ciągu roku często się zmieniają, stosownie do okresu roku kościelnego, uroczystości lub obrzędu odbywanego. Są one: biała, czerwona, zielona, fioletowa, różowa i czarna. (...)

Paramenta mszalne są dwojakie: kapłana i kielicha. Ubiór pierwszego stanowią: humerał, alba, pasek, manipularz, stuła i ornat; a ubiór kielicha: puryfikaterz, palka, korporał w bursie i welon.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Podsumowanie.

W Niedzielą Palmową zostaje wprowadzona orientacja "versus populum", tyłem do ołtarza i krzyża. W Wielki Czwartek świeccy uzyskują wstęp do sanktuarium. W Wielki Piątek zmniejszony jest szacunek wobec Najświętszego Sakramentu. W Wielką Sobotę zniszczona zostaje symbolika Grzechu Pierworodnego oraz Chrztu. Do tego zredukowanie czytanych fragmentów Pisma (pomimo twierdzeń jakoby przyszedł czas na ponowne odkrycie Pisma Świętego). Wycięte fragmenty Ewangelii św. Mateusza, Łukasza oraz Marka. W konsekwencji ustanowienie Eucharystii znika z całego cyklu liturgicznego.

Liturgia to nie zabawka, którą można powierzyć (w najlepszym wypadku) modernizującym innowatorom. Komisja otworzyła przysłowiową puszkę Pandory.

Liturgia czerpie swą siłę z Tradycji. Sam ksiądz Braga stwierdził, że zmiany nie mogły być wprowadzone wcześniej ze względu na Tradycję. Stwierdził, że nie było ku temu odpowiedniej formacji duchowej i teologicznej! I nikt nie krzyczy! Nikt nie podnosi alarmu! Wszak to zdanie stwierdza nic innego, jak to, że święci papieże Pius V i Pius X nie mieli odpowiedniej formacji! Przez cztery wieki Kościół nie miał odpowiedniej formacji duchowej i teologicznej! To twierdzi ks. Braga. Cóż za nonsens.

Tak więc grupce takich "ekspertów" powierzono wielki skarb Kościoła - liturgię. Poddano ją pod osobisty osąd "ekspertów". Pozwolono im na modyfikowanie jej wedle ich woli.

Annibale Bugnini stwierdził, że reforma Wielkiego Tygodnia była pierwszą okazją na inaugurację nowej drogi w liturgii.

Święty Paweł woła: "Tenete Traditione” – "Zachowajcie Tradycję”.

Czym jest Tradycja? Tradycja jest ustnym przekazem, jest depozytem, który musimy zachować by pozostać katolikami. Kościół Katolicki opiera się na Tradycji i Piśmie Świętym. Jeżeli odrzucimy Tradycję, co pozostanie? Sola Scriptura. Tylko pismo, podstawowa zasada protestantyzmu.

Tak więc pozostaniemy przy katolickiej Tradycji, czy też przy modernistycznych reformach, będących w użyciu raptem kilka lat? Pozostaniemy katolikami, czy też staniemy się protestantami, tudzież apostatami?

Odpowiedź jest oczywista.

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielka Sobota - cz. II

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

7.
OHS 1956:
Stworzenie z niczego "Odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych".

MR 1952:
"Odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych" nie istnieje. Nigdy nie istniało w tej formie. Ani na Wschodzie, ani na Zachodzie.

Komentarz:
Poprzez zmianę nie popartą ani Pismem Świętym, ani historią liturgii, osłabiono przekonanie co do efektywności Sakramentu. Przeniesienie akcentu z katolickiego “ex opere operato” w kierunku protestanckich koncepcji. Tak jakby osoba, która otrzymała dany Sakrament wcześniej, musiała niejako potwierdzić jego ważność poprzez deklarację uczynioną w czasie późniejszym.

Podobna sytuacja ma miejsce w 1969 roku - wprowadzono odnowienie przyrzeczeń kapłańskich w Wielki Czwartek.

8.
OHS 1956:
Stworzenie "napomnień" podczas odnowienia przyrzeczeń, które mogą być recytowane w języku ojczystym.

MR 1952:
Nie istnieje.

Komentarz:
Hybryda pomiędzy homilią, a ceremonią, która w późniejszych latach odniesie wielki sukces.

9.
OHS 1956:
Wprowadzenie odmawiania "Ojcze nasz" przez wszystkich obecnych. Możliwość odmawiana w języku ojczystym.

MR 1952:
Nie istnieje.

Komentarz:
Modlitwa "Ojcze nasz" poprzedzona sentymentalnie brzmiącą ekshortacją. 

10.
OHS 1956:
Druga część litanii, uprzednio przerwanej.

MR 1952:
Całą litanie ma miejsce przed Mszą Świętą.

Komentarz:
Zmiana wprowadzająca chaos i zamieszanie. Sprawą dyskusyjną jest, czy wierni pamiętają, o przerwanej pół godziny temu litanii.

11.
OHS 1956:
Zniesienie modlitw u stopni ołtarza, psalmu “Judica me” oraz Confiteor.

MR 1952:
Modlitwy u stopni ołtarza, psalm “Judica me” oraz Confiteor.

Komentarz:
Wstęp do powszechnego zniesienia modlitw u stopni ołtarza. Pośrednia sugestia, jakobyśmy nie mieli do czynienia z ołtarzem na którym dokonuje się ofiara, której nawet kapłan nie jest godny, ale ze stołem, na którym miejsce symboliczny posiłek.

12.
OHS 1956:
Zniesienie wszystkich rytów Wigilii Zesłania Ducha Świętego (z wyjątkiem Mszy Świętej).

MR 1952:
Ryty (Wigilii Zesłania Ducha Świętego) o chrzcielnym charakterze - wspomniane w “Hanc igitur”.

Komentarz:
Zmiana dokonana w ostatnim momencie. Zesłanie Ducha Świętego charakteryzowało się Wigilią podobną w ceremoniach do Wigilii Wielkiejnocy. Reformatorzy nie mogli pozostawić tej drugiej nietkniętej. W przeciwnym wypadku mieli by zreformowaną wersję, a pięćdziesiąt dni później - wersję tradycyjną. Nie mając czasu na zreformowanie tej drugiej - spuścili na nią topór, wprowadzając straszny bałagan.

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielka Sobota - cz. I

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952 

1.
OHS 1956:
Błogosławieństwo Paschału z pomocą świecy noszonej przez diakona podczas całej ceremonii.

MR 1952:
Nowy ogień oraz drobiny kadzidła błogosławione poza kościołem. Trzy świece zapalane w czasie procesji. Przy zapalaniu świecy, każdorazowo ma miejsce inwokacja "lumen Christi". Paschał, od początku ceremonii pozostający na świeczniku, zapalany od trzech świec. Wielkanocna świeca symbolizuje Zmartwychwstałego Chrystusa, trzy świece Trójce Świętą. Całość wskazuje na Zmartwychwstanie jako dzieło całej Trójcy.

Komentarz:
Pretekst dokonania zmiany - "powrót do źródeł".

2.
OHS 1956:
Procesja z Wielkanocną świecą, która zostaje umieszczona w centrum sanktuarium. Na inwokację “Lumen Christi” wszyscy klękają w kierunku świecy.

MR 1952:
Niezapalona świeca pozostaje na candelabrum po stronie Ewangelii. Podczas śpiewania "Exsultetu" zapalana przez diakona i subdiakona. Do "Exsultetu", jedynymi świecami odpalonymi od "ognia Zmartwychwstania" są trzy świece.

Komentarz:
Stopniowa zmiana orientacji modlitw. Punktem odniesienia, ważniejszym od ołtarza oraz krzyża, staje się... świeca.

3.
OHS 1956:
Zmiana symboliki oraz natury "Exsultetu".

MR 1952:
Śpiew "Exsultetu" rozpoczyna się ze zgaszoną świecą. Kadzidło zostaje użyte, gdy chór wspomina o kadzidle. Świeca jest zapalona (przez diakona), gdy chór o tym wspomina.

Komentarz:
Niektórzy reformatorzy chcieli usunąć tą ceremonię. Wprowadzono chaotyczność i nieścisłość do liturgii - śpiew opóźniony w stosunku do akcji liturgicznej, nawet o ok. pół godziny. Gdy chór śpiewa “Suscipe, Pater, incensi hujus sacrificium vespertinum” (Przyjmij, Ojcze, wieczorną ofiarę kadzidła) kadzidło zostało już umieszczone na miejscu. Zapaleniu świecy towarzyszyły słowa: “Sed jam columnae hujus praeconia novimus quam in honorem Dei rutilans ignis accendit”. Gdy są śpiewane (po reformie), świeca już dawno jest zapalona.

Całkowity brak logiki. Również w symbolice światła. Gdy chór śpiewa “Alitur enim liquantibus ceris, quas in substantiam pretiosae hujus lampadis apis mater eduxit”, kościół jest już od dawna oświetlony.

Słowa nie mają odniesienia do rytu. Sprowadzenie liturgii do... teatru.

4.
OHS 1956:
Wprowadzenie niewyobrażalnej praktyki - podzielenie litanii na dwie części. W przerwie ma miejsce błogosławienie wody chrzcielnej.

MR 1952:
Po błogosławieństwie chrzcielnicy, przed rozpoczęciem Mszy Świętej, odśpiewane zostają litanie.

Komentarz:
Ekstrawagancka i nielogiczna zmiana wprowadzająca zamieszanie.

5.
OHS 1956:
Wprowadzenie umieszczania wody chrzcielnej w miednicy w środku sanktuarium. Celebrans zwrócony tyłem do ołtarza.

MR 1952:
Błogosławieństwo wody chrzcielnej ma miejsce przy chrzcielnicy, na zewnątrz kościoła lub niedaleko wejścia. Katechumeni zostają przyjęci przy wejściu do kościoła, otrzymują Chrzest i zostają wprowadzenie do nawy, a nie sanktuarium, co również jest logiczne.

Komentarz:
Chrzcielnica zamieniona na miednicę lub inny zbiornik z wodą, umieszczony na środku sanktuarium. Wszystko, byle celebrans był tyłem do ołtarza.

Nowo ochrzczeni stają się członkami Kościoła, ale nie kapłanami - udają się do nawy, nie do sanktuarium. Po reformie do sanktuarium mają wstęp również osoby nieochrzczone. "Ofiary demona", niekatolicy, przebywają w miejscu przeznaczonym dla katolickich kapłanów!

Absolutne zmasakrowanie symboliki i zdrowego rozsądku.

6.
OHS 1956:
Zmiana symboliki  “Sicut cervus” (Psalm 41 - Niczym łania tęskniąca do wody ze strumienia, tak dusza moja tęskni do Ciebie Boże).

MR 1952:
Po ośpiewaniu proroctw, celebrans udaje się do chrzcielnicy. Błogosławi wodę oraz udziela Chrztu. “Sicut cervus” poprzedza Chrztu.

Komentarz:
Przed reformą idealny sens: Jeleń (łania) ucieka od ukąszenia piekielnego węża, by napić się wody zbawienia. Chrzest ma miejsce po odśpiewaniu “Sicut cervus”.

Po reformie całość postawiona na głowie: W jakim celu jeleń ma pić, skoro już się napił i zaspokoił pragnienie?

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. IV

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

10.
OHS 1956:
Wyeliminowanie modlitw mówiących o ofierze

MR 1952:
Modlitwa, "Orate, fratres, ut meum ac vestrum sacrificium..." jest odmawiana, jednakże bez zwyczajowej odpowiedzi.

Komentarz:
W ścisłym sensie nie ma w tym dniu Eucharystycznej ofiary, jednakże spożycie Ofiary jest istotną częścią ofiary. Jest to w pewnym sensie sakramentalna kontynuacja ofiary. Tradycja zawsze wspomina o ofierze w modlitwach połączonych ze spożyciem Hostii. Niektórzy członkowie komisji posunęli się do twierdzenia, że słowa "meum ac vestrum sacrificium"  (moją i waszą ofiarę") były totalnie nie na miejscu, gdyż wg nich nie mamy do czynienia z ofiarą, a jedynie z komunią. Tak więc zniesiono dawne modlitwy.

11.
OHS 1956:
Zniesiono umieszczanie cząstki konsekrowanej Hostii w kielichu, w winie.

MR 1952:
Cząstka konsekrowanej Hostii jest umieszczana w winie. Modlitwa przed spożyciem Najdroższej Krwi jest omijana.

Komentarz:
Umieszczenie cząstki konsekrowanej Hostii w niekonsekrowanym winie (ryt znany również w rycie Bizantyjskim) nie konsekruje wina, Kościół nigdy tak nie uważał. To połączenie symbolizuje (tym razem nie ma miejsca de facto) jedność Mistycznego Ciała w wietrzności, ostateczną przyczyną całego dzieła zbawienia, które nie jest niegodne wspomnienia w Wielki Piątek.

Kolejna zmiana powodowana pseudo-racjonalizmem, rzekomo usuwająca starożytne, bądź błędne zwyczaje.

12.
OHS 1956:
Zmiana godzin celebracji nabożeństwa, której efektem było powstanie pastoralnych i liturgicznych problemów.

MR 1952:
Liturgia i pobożność rozwinęły się na przestrzeni wieków, bez antagonizmów.

Komentarz:
W przeszłości pobożne zwyczaje rozwinęły się w zgodności z liturgią, np. nabożeństwo Tre Ore (Trzech godzin męki na krzyżu) mające miejsce od południa do 15.00. Po zmianie godzin celebracji liturgii Wielkiego Piątku, nabożeństwo ma miejsce wobec zakrytego krucyfiksu!

Jak widać reforma nie była "pastoralna", gdyż "reformatorzy" nie mieli realnego kontaktu z życiem parafii lub pobożnością wiernych. Toteż, nie poświęcili uwagi pobożnym zwyczajom, tudzież nabożeństwom.

Katolicyzm: relikwie

Korona cierniowa w relikwiarzu

Relikwie: wszelkie pozostałości po P. Jezusie, Matce najśw. i Świętych pańskich.

P. Jezus:

• Drzewo Krzyża
• tytuł krzyża
• narzędzia Męki Pańskiej
• schody z pałacu Piłata
• żłobek
• prześcieradła
• szaty śś

Matka Boża:

• szaty niektóre

Święci Pańscy:

• większe
  
  • głowa 
  • ramię 
  • biodro 
  • itp

• mniejsze
  
  • szczęka
  • ucho
  • ząb
  • palec
  • itp

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. III

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

7.
OHS 1956:
Bagatelizacja procesji Eucharystycznej.

MR 1952:
Najświętszy Sakrament powraca w uroczystej procesji, przyniesiony przez celebransa. Mając do czynienia z samym Bogiem, obecnym w Hostii, nie wysyła się podwładnego by przeniósł Go na ołtarz.

Komentarz:

Powrotna procesja z Ciałem Chrystusa ma charakter wręcz prywatny. Ciało Chrystusa zostaje uroczyście wyniesione, a powraca w znacznie mniej uroczysty sposób.

Diakon przynosi Naszego Pana, podczas, gdy kapłan siedzi na sedilli. Kapłan łaskawie powstaje, gdy Bóg zbliża się do ołtarza.

Nawet Jan XXIII, miał w tym wypadku dość wyczucia, i wbrew zmienionym rubrykom, celebrując liturgię w Santa Croce in Gerusalemme, osobiście udał się po Najświętszy Sakrament.

8.
OHS 1956:
Brak okadzenia konsekrowanej hostii.

MR 1952:
Hostia jest okadzana. Celebrans nie jest. Widoczne są znaki żałoby, ale nie dotyczą one Realnej Obecności!

Komentarz:
W Wielki Piątek ma miejsce mniejsza cześć wobec Boga, niż w inne dni!

9.
OHS 1956:
Wprowadzenie recytowania "Ojcze Nasz" przez lud.

MR 1952:
"Ojcze nasz" odmawiane przez kapłana.

Komentarz:
Wprowadzenie aktywnego uczestnictwa. "...prawdziwi aktorzy celebracji... Domagali się tego wierni, zwłaszcza ci bardziej dostrojeni do nowej duchowości... Komisja była wrażliwa na aspiracje Ludu Bożego".

Czy na pewno były to aspiracje całego Ludu Bożego, czy też grupki awangardowych postępowców? Czym była wtedy "nowa duchowość"? Teraz już wiemy...

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. II

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

4.

OHS 1956:
Nakrycie ołtarza nie jest umieszczone na ołtarzu od początku ceremonii. Na początku kapłan nosi tylko albę i stułę.

MR 1952:
Kapłan nosi czarne westymenta. Pada na twarz przed ołtarzem. W międzyczasie ministranci nakrywają nagi ołtarz prostym nakryciem.

Komentarz:
Mimo starożytności liturgii, potwierdzonej przez komisję dokonano zmian mających na celu rozdzielenie liturgii na dwie części, z których pierwsza zwała się "liturgią słowa".

5.
OHS 1956:
Nowa nazwa siódmej modlitwy "Pro unitate Ecclesiae" (O łączność Kościoła).

MR 1952:
Tekst jest taki sam jak w 1956, bez dwuznacznej nazwy "Pro unitate Ecclesiae". Jednoznacznie wyraża modlitwę o powrót heretyków i schizmatyków do Prawdy.

Komentarz:
Wprowadzono ideę Kościoła szukającego własnej, społecznej jedności, której jakoby nie posiadał. Katolicka Doktryna jednoznacznie stwierdza, że Kościołowi nie brak społecznej jedności w ziemskim zakresie. Heretycy i ci stojący poza Kościołem mają powrócić do Kościoła, do istniejącej jedności. Nie przynoszą Kościołowi jedności.

Reformatorzy chcieli również usunąć takie niewygodne zwroty jak "animas diabolica fraude deceptas" i "haeretica pravitate", mówiące o duszach oszukanych przed demona i usidlonych przez niegodziwość herezji. W wyniku walk wewnątrz komisji powstała hybryda - zachowano tradycyjny tekst, nadając mu nowy tytuł.

Później, za sprawa Bugniniego, tytuł modlitwy zmieniono na "O łączność Chrześcijan".

6.
OHS 1956:
Krzyż procesyjnie powraca z zakrystii.

MR 1952:
Krzyż na ołtarzu. Dotąd zakryty, zostaje odkryty.

Komentarz:
Tym razem krzyż powraca w liturgiczny sposób. Dotąd, jeżeli w liturgii miała miejsce uroczysta procesja "wyjścia", ma również miejsce uroczysta precesja "wejścia".

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Piątek - cz. I

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952 

1.

OHS 1956:

Opracowano nazwę "Uroczysta Akcja Liturgiczna", jednoczesnie eliminując takie starożytne nazwy jak "Msza Uprzednio Poświęconych" oraz “Feria Sexta in Parasceve".

MR 1952:

Starożytne nazwy "Msza Uprzednio Poświęconych" oraz “Feria Sexta in Parasceve".

Komentarz:

Wyrażenie "Uprzednio Poświęconych" podkreślało fakt, że konsekracja miała miejsce  podczas wcześniejszej ceremonii. Komisja zdecydowała się zmienić zarówno nazwę starożytnego rytu, jak i sam ryt. Miało to być "przycięcie średniowieczne ekstrawagancji tak zwanej Mszy Uprzednio Poświęconych".

2.

OHS 1956:

Na ołtarzu brak zakrytego krzyża oraz świeczników.

MR 1952:

Krzyż pozostaje zakryty na obnażonym ołtarzu wraz ze świecznikami.

Komentarz:

Krzyż, zwłaszcza ten na ołtarzu, pozostawał zakryty tam, gdzie powinien stać, tj. na środki ołtarza, aż do uroczystego i publicznego odkrycia w Wielki Piątek, w dzień odkupieńczego triumfu Pasji.

Widać autorom reformy niezbyt podobał się krzyż ołtarzowy i zdecydowali się go usunąć. W nader wymowny sposób. Nie uroczyście, ale wrzuconego do jakiegoś pojemnika wraz z innymi elementami zdobiącego ołtarz Ewentualnie po nocy, w bliżej nieokreślony sposób.

W dzień, podczas, którego najważniejszy jest Krzyż, podczas, którego Krzyż, choć zakryty, powinien górować nad ołtarzem, tego dnia... Krzyża nie ma, jest nieobecny.

Przez piętnaście dni pozostaje zakryty na ołtarzu, więc publiczne odkrycie go jest absolutnie logiczne. Zamiast tego, krzyż powraca z zakrystii, tak jakby, został tam schowany nocą..

3.

OHS 1956:

Czytanie Ewangelii nie różni się od czytanie Pasji.

.

MR 1952:

Ewangelia jest czytana w inny sposób niż Pasja. Jednakże, w ten dzień żałoby, bez kadzidła i świec.

Komentarz:

Cały rozdział otrzymuje bardziej narracyjny tytuł: "Historia Pasji". Powody tej zmiany są nie jasne, zwłaszcza, że komisja była przeciwna analogicznym zmianom w liturgii Niedzieli Palmowej.

Czyżby chodziło o usprawiedliwienie zniesienia nazwy "Msza Uprzednio Poświęconych" oraz wszystkiego co ma odniesienie do Mszy?

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Czwartek - cz. II

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

 

3.
OHS 1956:
Obmycie stóp w środku Mszy.

MR 1952:
Ryt znany jako "Mandatum" lub "obmycie nóg", ma miejsce po Mszy Świętej. Poza sanktuarium, po obnażeniu ołtarza. Bez przerywania Mszy Świętej. Wierni nie mają pretekstu by przebywać w sanktuarium podczas nabożeństwa. Chronologiczna zgodność z Ewangelią.

Komentarz:
Apostoł Jan umiejscawia obmycie nóg po wieczerzy: "et cena facta" (J 13, 2). Podczas celebracji Mszy wierni wchodzą do sanktuarium. Co więcej, ściągają tam buty i skarpety! Obmycie stóp zostaje wplecione do... ofiarowania! "Przerywanie" mszy "innym rytem" jest nadużyciem. Rzeki atramentu zostały wylane by uzasadnić tą zmianę.

4.
OHS 1956:
Pominięcie Confiteor recytowane przez diakona przed komunią.

MR 1952:
Confiteor recytowany przed komunią.

Komentarz:
Zniesienie elementu wyrażającego bycie niegodnym przyjęcia Ciała i krwi Chrystusa. Nastąpił bliżej nieuzasadniony, ogromny wzrost godności człowieka? Czy też godność Boża uległa przedziwnemu pomniejszeniu?

5.
OHS 1956:
Podczas obnażania ołtarza usunięty zostaje również krzyż oraz świeczniki.

MR 1952:
Osłonięty krzyż pozostaje na ołtarzu otoczony świecznikami, w oczekiwaniu na odsłonięcie.

Komentarz:
Zdecydowano i usunięciu z ołtarza wszystkiego, nawet krzyża. Zreformowane rubryki nie wyjaśniają co zrobić z krzyżem. Ołtarz pozbawiony krzyża jest wymieniony w zreformowanych rubrykach Wielkiego Piątku. Jak widać bałaganienie w liturgii, będącej owocem setek lat, nie jest dobrym pomysłem. Jeżeli oczywiście chcemy zachować spójność.

Czyżby preludium do umieszczenia w sanktuarium pustego stołu?

Katolicyzm: poprzez beatyfikację do kanonizacji

Felice Peretti di Montalto, Sykstus V

Sprawami kultu oraz prowadzeniem spraw beatyfikacyjnych oraz kanonicznych zajmuje się Kongregacja Obrzędów ustanowiona przez Sykstusa V w 1857 roku .

Poprzez beatyfikację do kanonizacji:

Osoba, której dotyczy toczący się proces biskupi nosi nazwę Sługi bożego, Servus Dei

Kolejne dekrety:

• heroiczności cnót lub o męczeństwie Sługi bożego - nadaje nazwę Czcigodnego, Venerabilis
• beatyfikacyjny - nadaje nazwę Błogosławionego, beatus.
• kanonizacyjny - nadaje nazwę Świętego, sanctus.

Przywileje:

Święty:

• imię  może zostać zapisane do martyrologium, do kalendarza Kościoła powszechnego i litanji
• publicznie wzywa się go w modlitwach i nabożeństwach solennych
• pod jego wezwaniem stawiają się kościoły i kaplice
• przez jego pośrednictwo mszę św. Bogu ofiarujemy
• rocznica śmierci jego może się obchodzić
• wizerunki jego, z głową otoczoną nimbem, zawieszają się w kościołach
• relikwie jego wystawiają się dla czci ludu i obnoszą uroczyście w procesji,
• kult jego cały świat katolicki obowiązuje

Błogosławiony:

• nie wpisuje się do kalendarza powszechnego,
• dla zbudowania mu ołtarza, wystawienie relikwji i obrazu i dla odmawiania officjum brewiarzowego i odprawiania mszy św. potrzebny jest indult Stolicy Apostolskiej
• odbiera cześć w tych tylko miejscowościach, które otrzymały na to pozwolenie

Sługa Boży:

• nie posiada przywilejów liturgicznych

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Czwartek - cz. I

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952 

1.
OHS 1956:
Wprowadzenie stuły jako części stroju duchownego należącego do chóru.

MR 1952:
Księża i diakonii noszą zwyczajny stój chórowy, bez stuły. Stułę zakładają tylko podczas udzielania komunii świętej, zgodnie ze zwyczajem.

Komentarz:
Początek mitu koncelebrowania w Wielki Czwartek. Śmielsi członkowie komisji już teraz chcieli wprowadzić koncelebrę, ale napotkali opór ze strony m.in. kardynała Cicognaniego

Ks. Braga: "Odnośnie "uczestnictwa" księży, sakramentalna koncelebra wydawała się być jeszcze nie osiągalna (sposób myślenia, również pewnych członków komisji, jeszcze nie był na to przygotowany)."

Jest to jednoznaczny dowód na to, że koncelebra podczas liturgii Wielkiego Czwartku nie była czymś tradycyjnym. Była czymś nowym.

Toteż zadbano o to, by księża zaczęli nosić stułę również na początku mszy, nie tylko podczas komunii.

2.
OHS 1956:
Wprowadzono praktykę udzielania podczas komunii tylko tych hostii, które zostały konsekrowane tego dnia.

MR 1952:
Brak śladu nowo wprowadzonej praktyki.

Komentarz:
Niezrozumiała praktyka. Coś nie tak z hostiami konsekrowanymi wcześniej?

Czy też może chodziło o podważenie praktyki wyrażającej wspólnotę Kościoła  poprzez czas i przestrzeń? Czyżby Chrystus miał być obecny tylko w dniu konsekracji?

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielka Środa

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

OHS 1956:
Zniesienie Łk 22, 1-39. Skrócenie Pasji wg św. Łukasza.

MR 1952:
Pasja poprzedzono przez związane z nią Ustanowienie Eucharystii.

Komentarz:
Po raz trzeci zostają usunięte wersy dotyczące Ustanowienia Eucharystii oraz jej związku z ofiarą na Krzyżu.

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Wtorek

Skróty:
OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)
MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

OHS 1956:
Zniesienie Mk 14, 1-31. Skrócenie Męki Pańskiej wg świętego Marka.

MR 1952:
Mk 14, 1-31. Ostatnia Wieczerza oraz Ustanowienie Eucharystii rozpoczynają czytanie Męki Pańskiej.

Komentarz:
Po raz kolejny, ważne wersy dotyczące Ustanowienia Eucharystii zostają usunięte

"Reforma" Wielkiego Tygodnia 1951-56. Wielki Poniedziałek

Skróty:

OHS 1956: Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus (Odnowiony porządek Wielkiego Tygodnia)

MR 1952: Missale Romanum (Mszał Rzymski) z 1952

OHS 1956:
Brak modlitwy "“Contra persecutores Ecclesiae" (Przeciwko prześladowcom Kościoła) oraz modlitwy za papieża.

MR 1952:

Modlitwa "“Contra persecutores Ecclesiae" (Przeciwko prześladowcom Kościoła) oraz modlitwa za papieża.

Komentarz:

Krok w kierunku łatwiejszego sprawiania wrażenia, że Kościół nie ma wrogów. Zmniejszenie obecności imienia Rzymskiego Papieża w Liturgii.