Katolicyzm: Bursa

Bursa (worek, teka) jest trojaka: mszalna, wiatykowa i dla chorych.

Mszalna, czyli korporałowa (bursa corporalis) jest czworoboczną teczką, z trzech stron zamkniętą, z czwartej zaś otwartą, okrytą, przynajmniej z wierzchu, tąż samą materją jedwabną, z której jest ornat, z wnętrzem wyłożonym półjedwabną materją, albo białem, cienkim płótnem; spód jej jest z tejże materji, co i wierzch.Wielkość bursy zastosowaną być winna do rozmiarów korporału, zwyczajnie ma szerokość 18 ctm., długości tyleż. Na stronie wewnętrznej wyszyty jest krzyż lub obraz wyhaftowany; boki są obszyte galonem.

Wiatykowa - do noszenia Wiatyku ma przyszytą z obu końców tasiemkę białą, długą, jedwabną, na której możnaby bursę u szyi kapłana uwiesić. Kształt tej bursy może być zastosowany do kształtu naczynka z Wiatykiem.

Do Oleju św. dla chorych - ma być daleko mniejsza, ze spodem okrągłym, rozmiaru odpowiedniego do wielkości naczynia, w którem się mieści Olej św., a które na tym spodzie możnaby postawić. Spód ten ma być twardy. Tasiemka czy sznurek jedwabny dla zawieszania bursy na szyi ma też być przyszyty.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931 

Katolicyzm: Puryfikaterz

Puryfikaterz (purificatorium) - chusta płócienna, służąca do wycierania kielicha, palców i ust celebransa. Długi jest na 47 centm., szeroki na 20 centm.; może być nawet kwadratowy. Ma być z płótna czystego, trwałego. Z obu końców może być obszyty koronką lub obhaftowany, na środku może mieć krzyżyk mały wyszyty.

Puryfikaterz rozpościera się na kielichu w taki sposób, aby, będąc złożonym przez szerokość na dwa lub trzy części, cały kielich przykrywał, a końce jego z obydwóch stron kielicha na jednakową długość ku dołowi spadały.

Puryfikaterzy się nie poświęca.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: Palka

Palka (palla) - chusta płócienna kwadratowa podwójna, dla sztywności dobrze wykrochmalona, albo w środku tekturkę mająca. Używa się do pokrywania kielicha i pateny. 

Rozmiar jej zastosowany jest do pateny, na długość i szerokość. Na zewnątrz może być wyszyty krzyżyk lub haft odpowiedni symboliczny (imię Jezus, krzyż, pelikan), a brzegi obhaftowane lub obszyte koronką.

Palka winna być poświęconą, równie jak korporał. Gdyby przez roztargnienie użytą była palka niepoświęcona, już się jej nie poświęca.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931 

Katolicyzm: Korporał

Korporał (corporale) - chusta czy obrus płócienny, na którym w czasie mszy św. składa się hostia i kielich, a w cyborium puszka i monstrancja. Do niczego więcej nie może być używany.

Formę ma kwadratową; jest długi i szeroki na 52 centm.; zresztą wielkość może być zastosowaną do wielkości ołtarza, na którym korporał się rozkłada. Ma być z bardzo czystego cienkiego płótna i na stronę wewnętrzną gładko wyprasowany; na brzegach może być lekko obhaftowany lub wąziutką koronką obszyty; na części przedniej, na środku, na dwa palce od brzegu, może być wyhaftowany płasko mały krzyżyk. W tych miejscach, na które święte postacie są składane, nie może być żadnych haftów.

Korporał przed użyciem winien być poświęcony przez biskupa lub kapłana, który to może czynić. Gdyby przez nieuwagę użyty został korporał niepobłogosławiony, trzeba go, pomimo tego, poświęcić, gdyż użycie nie zastępuje poświęcenia.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: Welon kielichowy

Welon kielichowy z tejże samej materji jedwabnej uszyty, co ornat, do którego należy, i z podszewką jedwabną ma być tak wielki, aby przykrył dostatnio palkę i część przednią kielicha, więc około 48 centm. długości i tyleż szerokości. Na środku części przedniej zwykle wyszywany jest galonem krzyżyk, choć na to przepisu niema. Cały welon także obszyty jest z krajów wąskim galonem.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: Paramentyka

Paramentyką nazywamy opis szat i bielizny, w kulcie używanych. przepisy liturgiczne nie dozwalają używać szat, noszonych bezpośrednio przy ofierze mszy św., innych materii, jak tylko jedwabnych, złotych i srebrnych, które w wiekach średnich miały specjalne wzory, już podczas tkania wykonywane. Obok jedwabiu i brokat złotych i srebrnych tylko len i konopie, jako bielizna liturgiczna, mają zaszczyt bezpośredniego uczestniczenia w kulcie. (...) Do ozdoby szat liturgicznych służą haft i koronki. (...) Kościół przepisuje dla szat świętych 6 barw liturgicznych, które w ciągu roku często się zmieniają, stosownie do okresu roku kościelnego, uroczystości lub obrzędu odbywanego. Są one: biała, czerwona, zielona, fioletowa, różowa i czarna. (...)

Paramenta mszalne są dwojakie: kapłana i kielicha. Ubiór pierwszego stanowią: humerał, alba, pasek, manipularz, stuła i ornat; a ubiór kielicha: puryfikaterz, palka, korporał w bursie i welon.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: relikwie

Korona cierniowa w relikwiarzu

Relikwie: wszelkie pozostałości po P. Jezusie, Matce najśw. i Świętych pańskich.

P. Jezus:

• Drzewo Krzyża
• tytuł krzyża
• narzędzia Męki Pańskiej
• schody z pałacu Piłata
• żłobek
• prześcieradła
• szaty śś

Matka Boża:

• szaty niektóre

Święci Pańscy:

• większe
  
  • głowa 
  • ramię 
  • biodro 
  • itp

• mniejsze
  
  • szczęka
  • ucho
  • ząb
  • palec
  • itp

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: poprzez beatyfikację do kanonizacji

Felice Peretti di Montalto, Sykstus V

Sprawami kultu oraz prowadzeniem spraw beatyfikacyjnych oraz kanonicznych zajmuje się Kongregacja Obrzędów ustanowiona przez Sykstusa V w 1857 roku .

Poprzez beatyfikację do kanonizacji:

Osoba, której dotyczy toczący się proces biskupi nosi nazwę Sługi bożego, Servus Dei

Kolejne dekrety:

• heroiczności cnót lub o męczeństwie Sługi bożego - nadaje nazwę Czcigodnego, Venerabilis
• beatyfikacyjny - nadaje nazwę Błogosławionego, beatus.
• kanonizacyjny - nadaje nazwę Świętego, sanctus.

Przywileje:

Święty:

• imię  może zostać zapisane do martyrologium, do kalendarza Kościoła powszechnego i litanji
• publicznie wzywa się go w modlitwach i nabożeństwach solennych
• pod jego wezwaniem stawiają się kościoły i kaplice
• przez jego pośrednictwo mszę św. Bogu ofiarujemy
• rocznica śmierci jego może się obchodzić
• wizerunki jego, z głową otoczoną nimbem, zawieszają się w kościołach
• relikwie jego wystawiają się dla czci ludu i obnoszą uroczyście w procesji,
• kult jego cały świat katolicki obowiązuje

Błogosławiony:

• nie wpisuje się do kalendarza powszechnego,
• dla zbudowania mu ołtarza, wystawienie relikwji i obrazu i dla odmawiania officjum brewiarzowego i odprawiania mszy św. potrzebny jest indult Stolicy Apostolskiej
• odbiera cześć w tych tylko miejscowościach, które otrzymały na to pozwolenie

Sługa Boży:

• nie posiada przywilejów liturgicznych

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Katolicyzm: światło

Na ołtarzach pali się wosk pszczelny, wyrażający dziewiczą czystość Boga-Człowieka, który na ołtarzu gore za nas najżarliwszą ku Bogu miłością; płonąca świeca to najodpowiedniejszy wizerunek ofiarnego życia Chrystusa Pana, w którym natura boska, złączona hypostatycznie z naturą ludzką, niszczyła tę ostatnią i zarazem chwalebnie przemieniała. Przed przenajśw. Sakramentem zaś palić należy oliwę, oleum de oliva, symbol Ducha przenajświętszego; światłość jej przedstawia Chrystusa Pana, który stał się światłością naszego życia przez Ducha bożego. Gdzie brak jest oliwy, tam biskup zezwolić może na używanie oleju roślinnego, a w braku tegoż, oleju skalnego, t.j. nafty.

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931

Czy NOM jest liturgią katolicką?

Paweł VI prezentujący Konstytucję Apostolską Missale Romanum

Cechy liturgii katolickiej: symboliczność, boskość, starożytność, powszechność i uświęcenie dusz ludzkich.

 biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931 

NOM:

• symboliczność - ?
• boskość - nie: dzieło rąk ludzkich (ks. Cekada).
• starożytność - nie
• powszechność - tak
• uświęcenie dusz ludzkich - nie: powszechna apostazja i infantylizm duchowy.

Sławetne vel nieszczęsne "co na to Lefebvre":

...obecne reformy liturgiczne zaadoptowały te protestanckie w istocie zmiany. Jak dobrze wiemy, teksty używane dziś przez wiernych nie mówią o ofierze, ale raczej o „liturgii Słowa”, o „wieczerzy Pańskiej”, o „łamaniu chleba” lub o Eucharystii. Artykuł VII z instrukcji wprowadzającej nową liturgię wyraźnie potwierdza tę protestancką orientację.

...zmiany, połączone z wielką liczbą pomniejszych liturgicznych modyfikacji, przyczyniły się do zaszczepienia wiernym poglądów protestanckich, które poważnie zagrażają doktrynie katolickiej...

...obecna liturgia, naśladując reformę Lutra, prowadzi nieuchronnie do przyjęcia głoszonych przez niego idei.

De facto dzisiejszy innowatorzy idą dalej niż Luter i jego naśladowcy. I właśnie dlatego, że nie są to uzasadnione ani w zamierzeniu korzystne reformy.

Dla katolików niemożliwe jest z powodów zarówno psychologicznych, dusz­pasterskich, jak i teologicznych porzucić liturgię, która zawsze była prawdziwym wyrazem Wiary karmiącym ich pobożność, i przyjąć na jej miejsce nowe obrządki poczęte przez heretyków, bez wystawienia tej Wiary na bardzo poważne niebezpieczeństwo. Nie można bez końca naśladować protestantyzmu, nie stając się protestantem.

Jak wielu wiernych, jak wielu młodych księży, ilu biskupów straciło wiarę przez przyjęcie tych nowych reform liturgicznych? Nikt nie może obrażać Wiary i natury i oczekiwać, że się to na nim nie zemści.

Wszystkie zmiany, które wprowadza nowa liturgia Mszy, mają bardzo niebezpieczne konsekwencje, zwłaszcza dla młodych księży. Nie są oni już karmieni doktryną Ofiary, Rzeczywistej Obecności i Transsubstancjacji. Rzeczy te nie mają dla nich żadnego znaczenia – w rezultacie wkrótce stracą intencję czynienia tego, co czyni Kościół. Nie będą już odprawiać ważnych Mszy.

Z drugiej strony starsi księża, nawet jeśli celebrują wg Novus Ordo, mogą zachować Wiarę katolicką. Przez całe lata odprawiali oni Mszę wg rytu trydenckiego i zgodnie z jego intencją, możemy więc zakładać, że ich Msze są ważne. W takim stopniu jednak, jak ta intencja zanika, nawet ważność ich Mszy może być wątpliwa.

Sama Nowa Msza wyraża koncepcję protestancką i prowadzi do protestantyzmu – to właśnie z tego powodu nie widzimy możliwości odprawiania jej w naszych seminariach.

Definicja Mszy zawarta we Wprowadzeniu do Novus Ordo Missae jest czysto protestancka, i już to jest wielkim skandalem!

Podobnie z sakramentem bierzmowania. Powszechnie stosowaną formą są dziś słowa: „Znaczę cię znakiem Krzyża. Przyjmij Ducha Świętego”. Jednak przy administrowaniu bierzmowania biskup musi wskazać wyraźnie specjalną łaskę sakramentalną, mocą której udziela Ducha Świętego. Nie ma bierzmowania, jeśli nie wypowie się słów: „Umacniam cię w Imię Ojca...”.

...musimy błagać o miłosierdzie Boga dla siebie i całej ludzkości, musimy walczyć! Musimy walczyć nieustraszenie o zachowanie Tradycji, o uratowanie przede wszystkim liturgii Mszy, ponieważ jest ona samym fundamentem Kościoła i chrześcijańskiej cywilizacji. Gdyby prawdziwa Msza nie była już odprawiana, Kościół przestałby istnieć, zniknąłby.

Musimy żywić dla Ofiary Mszy nabożność większą nawet niż wcześniej, gdyż to ona jest prawdziwym kamieniem węgielnym naszej Wiary. Niezbędny jest powrót do Tradycji Kościoła, do Najświętszej Ofiary Wszechczasów, do sakramentów wszechczasów, do czci i uwielbienia dla naszego Pana, który jest jedyną droga zbawienia.

wybrane fragmenty: Zawsze Wierni 6/2002

Katolicyzm: obrządki

Obrządek ormiański, ks. T. Isakowicz-Zaleski

Zachodnie:

• ambrozjański
• galikański
• mozarabski
• rzymski
  
  

Wschodnie:

• chaldejski
• malabarski
• syryjski
• koptycki
• abisyński
• ormjański
• maronicki
• grecko-melchicki
• grecko-słowiański

na podstawie: biskup Antoni J. Nowowiejski, Ceremonjał Parafialny, 1931